దాగుడుమూత

Posted on నవంబర్ 7, 2011. Filed under: నా అనుభవం - నేర్చుకొన్న పాఠం | ట్యాగులు:, , , , , , , , |

జీవితం యొక్క మొదటి దశ అయిన బాల్య ప్రాయములో మనము దాగుడుమూతల ఆట ఆడుంటాము… జీవితం యొక్క తరువాతి దశలలో, జీవితం మనతో పలు దాగుడుమూతలాట ఆడుతుంది…

జీవితం మనతో ఆడుతున్న దాగుడుమూతలాట మనకు ఇష్టమున్నను లేకున్నను.. మనము ఆ ఆటలోని భాగమే.

విద్యార్థి దశలో, ఒక వ్యక్తి కోరిన చోట చదవగలగడం, కోరిన వస్తువులను పొందగలగడం… జీవితం మనతో ఆడుతున్న దాగుడుమూత…

యవ్వనంలో వున్న వారు కోరిన వ్యక్తిని జీవిత భాగస్వామిగా పొందే తరుణము.. ఒక దాగుడుముతాటే ..

మధ్య వయస్కుడు తాను ఊహించిన విన శైలిలోనే బ్రతక గలగడం.. జీవితం మనతో ఆడే దాగుడుమూతే….

వయసు మల్లిన కాలములో, తన తరువాతి తరం వారికి అన్ని సమకూర్చాక.. వారి మధ్య వుంటూ.. మధుర జ్ఞాపకాలను నెమరువేసుకుంటూ గడపగలగడం కూడా.. జీవితం మనతో ఆడుకునే దాగుడుముట ఆటలోని భాగమే…

చిత్రకథనాలలో మలుపులు లేకుంటే, ఆ చిత్రము నీరసంగా ఎలా తయారవుతుందో.. జీవితంలో దాగుడుమూతలు లేకుండా, అన్ని ఒక పద్దతిగా, ఏదో శాసనములో తెలిపిన విధముగా సాగితే, జీవితం నీరుగారి అంతే నిరుత్సాహంగా తయారవుతుంది. జీవితము మనతొ ఆడే ఈ ఆటను ద్వేషించక, ఆటలోని మెలుకువలు మరియు కిటుకులు తెలుసుకొని, పూర్వ అనుభావాల పాఠాలు గుర్తుంచుకొని, చక్కగా ఆడితే.. గెలుపు మనదే…

అయినా అన్నీ మనము తలచిన విధముగానే సాగితే.. జీవితములో కిక్ ఏముంటుంది చెప్పండి…

టపా మొత్తం చదవండి | Make a Comment ( None so far )

బాల్యం returns (నా మదిలో….)

Posted on నవంబర్ 16, 2009. Filed under: వ్యక్తిగతం | ట్యాగులు:, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , |

నా బాల్యము గడిచిపోయినదని మొన్న నాకు మరోమారు గుర్తుకువచ్చినది. మొన్న, నవంబరు 14న బాలల దినోత్సవం సందర్భంగా నేను చదివిన పాఠశాలకు వెళ్తానని నేను అస్సలు అనుకోలేదు. నాకు వెళ్ళాలన్న ఉద్దేశ్యం కూడా ఉన్నది కాదు. నా మిత్రుడు విద్యా సాగర్‌కు ఎంతైనా కృతజ్ఞతలు తెలపాల్సిన అవసరం ఉన్నది. అతనే నన్ను మా పాఠశాలకు తీసుకువెళ్ళాడు.

ఆ రోజు నాకు చాలా గుర్తుండిపోతుంది. నేను మా పాఠశాలలో‌ 10 సంవత్సరాల కాలం చదువుకున్నాను. ఇప్పుడు ఆ సంతోషకరమైన, నా జీవితంలో చాలా ఉపయోగకరంగా గడిపిన రోజులు గడచి సుమారు 7 సంవత్సరాలు కావస్తున్నది. అక్కడ బాలల దినోత్సవ సందర్బంగా జరుగుతున్న కార్యక్రమాలను చూస్తుంటే నా బాల్యం గుర్తుకువచ్చేసింది. మా కరస్పాండెంట్ మహేష్ రెడ్డి గారు నన్ను ఓ‌ మూలన నిల్చుని వుండగా గుర్తుంచి, ఎంతో ఆప్యాయంగా పలకరించి, నువ్వు ఇక్కడ వచ్చినది నాకు చాలా సంతోషంగా ఉన్నదని చెప్పారు. ఇంకా మా అమ్మ ఎలా ఉన్నారని కూడా అడిగి తెలుసుకున్నారు. అంత పెద్ద సంస్థకు అధిపతి, క్షణం తీరికలేకుండా ఎప్పుడు ఏదో పనిగా వుండే ఆయన, ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నన్ను గుర్తుంచుకొని నాతో మాట్లాడిన ఆ క్షణం నాకు క్రొత్తగా రెక్కలు మొలచి గాలిలో తేలినట్టు అనిపించినది.

నా పాఠశాల రూపురేకులు ఈ గడిచిన ఏళ్లలో‌ ఎంతో‌ మారిపోయింది. కాని, నేను చదివిన కక్షల గదులు నాకు ఇంకా గుర్తుకున్నది. మేము ఆటలాడుకున్న ఆ మైదానం ఇంకా నా మదిలో పదిలంగా ఉన్నది. అక్కడి టెంకాయ చెట్లు, ఆహ్లాదకరమైన వాతావరణం, అక్కడ నేను గడిపిన ఎన్నో మధుర స్మృతులను  జ్ఞప్తికి తీసుకువచ్చాయి. నాకు చదువు చెప్పిన ఉపాధ్యాయులు పలువురు ఇప్పుడు ఆ పాఠశాలలో లేరు. అయినా, వారు నాకు అందించిన పాఠాలు, నేర్పిన విలువలు, నాలో బాగా పాతుకుపోయాయి. మిగిలిన ఉపాధ్యాయులు నన్ను చూసి చాలా మురిసిపోయారు. నేను ఏమి చేస్తున్నానో అడిగి తెలుసుకున్నారు. నా ఉద్యోగ జీవితం బాగుండాలని, నేను బాగా వృద్ధి చెందాలని దీవించారు. ఓ టీచరమ్మైతే  “ఓరేయ్! చిన్న చిన్న లిల్లీపుట్ల లాగా ఉండేవారు మీరు, ఇప్పుడు నేను తలపైకెత్తి చూస్తేగాని మిమ్ములను పూర్తిగా చూడలేకున్నాను” అని అన్నారు. వారు మమ్ములను కేవలం శిష్యులలాగా కాక, తమ సొంత బిడ్డలుగా చూచేవారు. వారు నన్ను వారి బిడ్డలాగా చుసుకునేవారని కృషి చేస్తే ఏంటట టపాలో ఒక ఉదాహరణతో  వివరించాను. పదవ తరగతిలో‌ వున్నప్పుడు, మా పాఠశాలను మేము ఇక వదలి వెళ్ళాలనే విషయం జ్ఞప్తికి వచ్చినప్పుడంతా నాకు మిక్కిలి బాధేసేది. నా పాఠశాలను అంతగా ప్రేమించేవడిని నేను. నా ప్రస్తుత స్థితికి, నా పాఠశాల ఒక ముఖ్య కారణంగా చెప్పుకోవచ్చు. పూర్తిగా పదేళ్లు అక్కడ గడిపాను. ఎంతో నేర్చుకున్నాను. దెబ్బలు తిన్నా అది నా బాగు కోసమే అని తెలుసుకున్నాను. నా వ్యక్తిత్వం చాలా వరకు రూపుదిద్దుకున్నది అక్కడే. అది నాకు దేవాలయంతో‌ సమానం. నా పాఠశాల గురించి ఒక ముక్కలో‌ ఆంగ్లంలో‌ చెప్పాలంటే “My school is my second home”.

టపా మొత్తం చదవండి | Make a Comment ( 2 వ్యాఖ్యలు )

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...